Notatka
Dostęp do tej strony wymaga autoryzacji. Może spróbować zalogować się lub zmienić katalogi.
Dostęp do tej strony wymaga autoryzacji. Możesz spróbować zmienić katalogi.
Ten artykuł zawiera historię każdej głównej wersji języka C#. Zespół języka C# kontynuuje wprowadzanie innowacji i dodawanie nowych funkcji. Szczegółowy stan funkcji języka, w tym funkcje brane pod uwagę w przyszłych wersjach, można znaleźć w repozytorium dotnet/roslyn w GitHub. Aby dowiedzieć się, kiedy określona funkcja została dodana do języka, zapoznaj się z historią wersji C# w repozytorium dotnet/csharplang w GitHub.
Ważne
Język C# opiera się na typach i metodach, które specyfikacja języka C# definiuje jako standardową bibliotekę dla niektórych funkcji. Platforma .NET dostarcza te typy i metody w wielu pakietach. Przykładem jest przetwarzanie wyjątków. Każda throw instrukcja lub wyrażenie jest sprawdzane, aby upewnić się, że zgłaszany obiekt jest pochodną Exception. Podobnie każdy catch element jest sprawdzany, aby upewnić się, że przechwycony typ pochodzi z Exceptionklasy . Każda wersja może dodać nowe wymagania. Aby korzystać z najnowszych funkcji językowych w starszych środowiskach, może być konieczne zainstalowanie określonych bibliotek. Te zależności są udokumentowane na stronie dla każdej konkretnej wersji. Możesz dowiedzieć się więcej o relacjach między językiem i biblioteką na tle tej zależności.
C# w wersji 14
Wydany w listopadzie 2025 r.
Język C# 14 zawiera następujące nowe funkcje:
- Składowe rozszerzeń
- Przypisanie warunkowe względem null
-
nameofobsługuje niepowiązane typy generyczne -
Więcej niejawnych konwersji dla
Span<T>iReadOnlySpan<T> - Modyfikatory dla prostych parametrów lambda
-
fieldwłaściwości z polem pomocniczym -
partialzdarzenia i konstruktory - zdefiniowane przez użytkownika operatory przypisania złożonego
C# w wersji 13
Wydany w listopadzie 2024 r.
Język C# 13 zawiera następujące nowe funkcjonalności:
-
paramskolekcje: modyfikatorparamsnie jest ograniczony do typów tablic. Teraz można używaćparamsz dowolnymi rozpoznawanymi typami kolekcji, w tymSpan<T>i typami interfejsów. - Nowy typ
locki semantyka: jeśli elementem docelowym instrukcjilockjest System.Threading.Lock, kompilator generuje kod, aby użyć metody Lock.EnterScope(), aby wprowadzić zakres wyłączny.ref structzwrócony z tej funkcji wspiera wzorzecDispose(), umożliwiając opuszczenie zakresu wyłącznego. - Nowa sekwencja ucieczki —
\e: możesz użyć\ejako sekwencji ucieczki literału dla znakuESCAPE, czyli w UnicodeU+001B. - Małe optymalizacje rozwiązywania przeciążeń dla grup metod.
- Niejawny dostęp do indeksatora w inicjatorach obiektów: niejawny operator indeksowania "from the end",
^, jest teraz dozwolony w wyrażeniu inicjatora obiektu. - Można użyć
refustawień lokalnych iunsafekontekstów w iteratorach i metodach asynchronicznych. - Do implementowania interfejsów można użyć typów
ref struct. - Można zezwolić na typy
ref structjako argumenty dla parametrów typu w typach ogólnych. - Właściwości częściowe i indeksatory są teraz dozwolone w typach
partial. - Priorytet rozpoznawania przeciążenia umożliwia autorom bibliotek wyznaczenie jednego przeciążenia jako lepszego niż inne.
C# w wersji 12
Wydany w listopadzie 2023 r.
W języku C# 12 dodano następujące funkcje:
-
Konstruktory podstawowe — deklaruj parametry konstruktora w dowolnym typie
classlubstruct. Tylko typy rekordów syntetyzują właściwości publiczne dla tych parametrów. Zapoznaj się z samouczkiem dotyczącym konstruktorów podstawowych, aby poznać przykłady. -
Wyrażenia kolekcji — twórz kolekcje za pomocą nawiasów kwadratowych i użyj elementu spread,
..e, aby uwzględnić elementy z innych kolekcji. Zobacz również wyrażenia kolekcji §12.8.25. -
Tablice osadzone — deklarowanie tablicy o stałym rozmiarze w typie
struct. - Parametry opcjonalne w wyrażeniach lambda — zdefiniuj wartości domyślne dla parametrów lambda przy użyciu tej samej składni i reguł co metody i funkcje lokalne.
-
ref readonlyparameters — wyrażają, że interfejs API oczekuje zmiennej przekazywanej przez referencję tylko do odczytu. Zobacz specyfikację funkcjiref readonlyparameters, aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące migracji i zgodności. - Alias typu dowolnego — utwórz aliasy dla typów krotki, tablicy i typów wskaźnikowych, a nie tylko nazwanych typów. Zobacz §14.6.2 Using alias directives oraz przewodnik po refaktoryzacji „alias any type”.
- Atrybut eksperymentalny — oznacz typy, metody lub zestawy za pomocą System.Diagnostics.CodeAnalysis.ExperimentalAttribute, dzięki czemu kompilator ostrzega wywołujących o eksperymentalnych interfejsach API. Aby uzyskać szczegółowe informacje, zobacz specyfikację funkcji .
Język C# 12 został dostarczony wraz z zestawem SDK .NET 8. Aby uzyskać informacje o obsługiwanych platformach docelowych i konfiguracji wersji języka, zobacz Wersjonowanie języka C#.
Interceptors
Interceptory zadebiutowały jako eksperymentalna funkcja w wersji zapoznawczej z językiem C# 12. Interceptor to metoda, która zastępuje wywołanie innej metody w czasie kompilacji. Interceptor identyfikuje lokalizacje źródłowe wywołań, które przechwytuje. Generatory źródeł mogą używać przechwytywania do zastępowania wywołań w istniejącym kodzie źródłowym, a nie tylko do dodawania kodu do kompilacji.
Warning
Wersja zapoznawcza interceptorów w C# 12 podlegała zmianom powodującym niezgodność lub mogła zostać usunięta i nie była zalecana w przypadku aplikacji produkcyjnych ani wydanych.
Wersja zapoznawcza wymagała od projektu użytkownika określenia <InterceptorsPreviewNamespaces>, listy przestrzeni nazw, które mogą zawierać przechwytniki. Przykład: <InterceptorsPreviewNamespaces>$(InterceptorsPreviewNamespaces);Microsoft.AspNetCore.Http.Generated;MyLibrary.Generated</InterceptorsPreviewNamespaces>.
Aby uzyskać informacje o wymaganiach kompilatora i aktualizacjach funkcji, zobacz specyfikację funkcji interceptors.
C# w wersji 11
Wydany w listopadzie 2022 r.
W języku C# 11 dodano następujące funkcje:
- Literały łańcuchowe raw.
- Obsługa matematyki generycznej.
- Atrybuty generyczne.
- Literały ciągów UTF-8.
- Znaki nowego wiersza w wyrażeniach interpolacji ciągów.
- Wzorce list.
- Typy lokalne dla pliku.
- Wymagane składowe.
- Struktury z automatyślnymi wartościami domyślnymi.
- Dopasowanie
Span<char>wzorca do stałejstring. - Rozszerzony zakres
nameof. - Słowa kluczowe
nintiuintsą aliasowane odpowiednio przez System.IntPtr i System.UIntPtrSystem.UIntPtr. -
refpola iscoped ref - Ulepszona konwersja grupy metod na delegowanie.
- Fala ostrzegawcza 7
Język C# 11 wprowadza ogólne funkcje matematyczne i kilka funkcji, które obsługują ten cel. Algorytmy liczbowe można pisać raz dla wszystkich typów liczbowych. Jest więcej funkcji ułatwiających pracę z typami struct, takich jak obowiązkowe elementy członkowskie i automatyczne struktury domyślne. Praca z ciągami znaków staje się łatwiejsza dzięki surowym literałom ciągów znaków, znakom nowej linii w interpolacjach ciągów oraz literałom ciągów UTF-8. Funkcje, takie jak typy lokalne plików, umożliwiają prostsze generowanie źródeł. Na koniec schematy list dodają lepsze wsparcie dla dopasowywania wzorców.
C# w wersji 10
Wydany w listopadzie 2021 r.
Język C# 10 dodaje następujące funkcje i ulepszenia języka C#:
- Struktury rekordowe
- Ulepszenia typów struktur
- Procedury obsługi ciągów interpolowanych
-
dyrektywy
global using - Deklaracja przestrzeni nazw na poziomie pliku
- Rozszerzone wzorce właściwości
- Wyrażenia lambda mogą mieć typ naturalny, gdzie kompilator może wywnioskować typ delegata z wyrażenia lambda lub grupy metod.
- Wyrażenia lambda mogą deklarować zwrotny typ, gdy kompilator nie jest w stanie go wywnioskować.
- Atrybuty można stosować do wyrażeń lambda.
- W języku C# 10 ciągi
constmożna zainicjować przy użyciu interpolacji ciągów , jeśli wszystkie symbole zastępcze są ciągami stałymi. - W języku C# 10 można dodać modyfikator
podczas zastępowania w typie rekordu . - Ostrzeżenia dotyczące pewnego przypisania i analizy stanu zerowego są dokładniejsze.
- Zezwalaj zarówno na przypisanie, jak i deklarację w tej samej dekonstrukcji.
-
Zezwalaj na atrybut
AsyncMethodBuilderdla metod - atrybut CallerArgumentExpression
- Język C# 10 obsługuje nowy format dla pragma
#line.
Język C# 10 kontynuuje pracę nad tematami usuwania ceremonii, oddzielania danych od algorytmów i poprawy wydajności środowiska uruchomieniowego .NET.
Wiele funkcji oznacza, że wpiszesz mniej kodu, aby wyrazić te same pojęcia. Struktury rekordowe automatycznie generują wiele z tych samych metod, które generują klasy rekordowe. Obsługa struktur i typów anonimowych za pomocą wyrażeń. Globalne dyrektywy using i deklaracje przestrzeni nazw o zakresie pliku oznaczają, że wyraźniej wyrażasz zależności i organizację przestrzeni nazw. Ulepszenia lambda ułatwiają deklarowanie wyrażeń lambda, w których są używane. Nowe wzorce właściwości i ulepszenia dekonstrukcji sprawiają, że kod jest bardziej zwięzły.
Nowe procedury obsługi i AsyncMethodBuilder zachowanie ciągów interpolowanych mogą poprawić wydajność. Te funkcje językowe zostały zastosowane w środowisku uruchomieniowym .NET w celu osiągnięcia poprawy wydajności w .NET 6.
Wersja C# 10 oznacza również większy nacisk na przejście na coroczny cykl wydań .NET. Ponieważ nie każda funkcja może zostać ukończona w rocznym przedziale czasu, możesz wypróbować kilka funkcji "w wersji zapoznawczej" w języku C# 10. Można używać zarówno atrybutów ogólnych, jak i statycznych elementów abstrakcyjnych w interfejsach , ale te funkcje w wersji zapoznawczej mogą ulec zmianie przed ich ostateczną wersją.
C# w wersji 9
Wydany w listopadzie 2020 r.
Język C# 9 wydano wraz z .NET 5. Jest to domyślna wersja języka dla dowolnego zestawu przeznaczonego dla wersji .NET 5. Zawiera następujące nowe i ulepszone funkcje:
- Rekordy
- Settery tylko do inicjalizacji
- Instrukcje najwyższego poziomu
- Ulepszenia dopasowywania wzorców: wzorce relacyjne i wzorce logiczne
- Wydajność i współdziałanie
- Funkcje dopracowujące
Język C# 9 kontynuuje trzy motywy z poprzednich wersji: usuwanie ceremonii, oddzielanie danych od algorytmów i dostarczanie większej liczby wzorców w większej ilości miejsc.
Instrukcje najwyższego poziomu oznaczają, że główny program jest łatwiejszy do odczytania. Nie ma potrzeby ceremonii: przestrzeń nazw, klasa Program i static void Main() są wszystkie niepotrzebne.
Wprowadzenie records zapewnia zwięzłą składnię typów referencyjnych, które są zgodne z semantykami wartości na potrzeby równości. Te typy służą do definiowania kontenerów danych, które zwykle definiują minimalne zachowanie.
Settery tylko do inicjalizacji zapewniają możliwość niedestrukcyjnej modyfikacji (wyrażenia with) w rekordach. Język C# 9 również dodaje kowariantne typy zwracane, aby rekordy pochodne mogły zastąpić metody wirtualne i zwrócić typ pochodny od typu zwracanego przez metodę bazową.
Możliwości dopasowywania wzorca są rozszerzane na kilka sposobów. Typy liczbowe teraz obsługują wzorce zakresu. Wzorce można łączyć przy użyciu and wzorców, or i not. Nawiasy można dodać, aby wyjaśnić bardziej złożone wzorce:
Język C# 9 zawiera nowe ulepszenia dopasowywania wzorców:
- Wzorce typów dopasowują obiekt określonego typu
- Wzorce ujęte w nawiasy wymuszają lub podkreślają pierwszeństwo kombinacji wzorców
-
Wzorce koniunkcyjne
andwymagają dopasowania obu wzorców -
Wzorce rozłączne
orwymagają dopasowania jednego z wzorców -
Negowane
notwzorce wymagają, aby wzorzec nie był zgodny - Wzorce relacyjne wymagają, aby dane wejściowe były mniejsze niż, większe niż, mniejsze niż lub równe albo większe niż lub równe danej stałej
Te wzorce wzbogacają składnię wzorców. Jedną z najczęstszych zastosowań jest nowa składnia sprawdzania wartości null:
if (e is not null)
{
// ...
}
Dowolny z tych wzorców może być używany w każdym kontekście, w którym dozwolone są wzorce: is wyrażenia wzorców, switch wyrażenia, zagnieżdżone wzorce oraz wzorzec etykiety instrukcji switchcase.
Inny zestaw funkcji obsługuje obliczenia o wysokiej wydajności w języku C#:
- Typy
nintinuintmodelują natywne typy liczb całkowitych dla docelowego CPU. - Wskaźniki funkcji zapewniają funkcję przypominającą delegata, unikając alokacji niezbędnych do utworzenia obiektu delegata.
- Instrukcje
localsinitmożna pominąć, aby zapisać instrukcje.
Wydajność i współdziałanie
Inny zestaw ulepszeń obsługuje scenariusze, w których generatory kodu dodają funkcje:
- Inicjatory modułów to metody wywoływane przez środowisko uruchomieniowe podczas ładowania zestawu.
- Metody częściowe obsługują nowe modyfikatory dostępu i typy zwracane inne niż void. W takich przypadkach należy podać implementację.
Cechy dopasowania i wykończenia
Język C# 9 dodaje wiele innych małych funkcji zwiększających produktywność deweloperów, zarówno pisanie, jak i odczytywanie kodu:
- Wyrażenia
newtypu docelowego -
staticfunkcje anonimowe - Wyrażenia warunkowe typu docelowego
- Obsługa rozszerzeń
GetEnumerator()dlaforeachpętli - Wyrażenia lambda mogą deklarować parametry odrzucenia
- Atrybuty można stosować do funkcji lokalnych
Wersja języka C# 9 kontynuuje pracę, aby język C# był nowoczesnym językiem programowania ogólnego przeznaczenia. Funkcje nadal obsługują nowoczesne obciążenia i typy aplikacji.
C# w wersji 8.0
Wydany we wrześniu 2019 r.
C# 8.0 jest pierwszą główną wersją języka C#, która jest przeznaczona dla .NET Core. Niektóre funkcje opierają się na nowych możliwościach środowiska uruchomieniowego języka wspólnego (CLR), a inne na typach bibliotek dodanych tylko w .NET Core. Język C# 8.0 dodaje następujące funkcje i ulepszenia języka C#:
- Składowe tylko do odczytu
- Domyślne składowe interfejsu
-
Ulepszenia dopasowywania wzorców:
- Wyrażenia przełącznika
- Wzorce właściwości
- Wzorce krotek
- Wzorce pozycyjne
- Deklaracje using
- Statyczne funkcje lokalne
- Wyrażenia lambda, metody anonimowe i funkcje lokalne mogą deklarować parametry, które przesłaniają zmienne lokalne i parametry z zakresu zewnętrznego.
- Struktury ref z możliwością usuwania
- Typy referencyjne dopuszczające wartość null
- Strumienie asynchroniczne
- Indeksy i zakresy
- Przypisanie z operatorem łączenia wartości null
- Skonstruowane typy niezarządzane
- Stackalloc w wyrażeniach zagnieżdżonych
- Ulepszenie ciągów dosłownych interpolowanych
Domyślne elementy członkowskie interfejsów wymagają ulepszeń w środowisku Common Language Runtime (CLR). Te funkcje zostały dodane w clR dla .NET Core 3.0. Zakresy, indeksy i strumienie asynchroniczne wymagają nowych typów w bibliotekach platformy .NET Core 3.0. Typy odwołań dopuszczających wartość null, zaimplementowane w kompilatorze, są znacznie bardziej przydatne, gdy biblioteki są oznaczone adnotacjami w celu zapewnienia informacji semantycznych dotyczących stanu null argumentów i zwracanych wartości. Te adnotacje są dodawane w bibliotekach .NET Core.
C# w wersji 7.3
Wydany w maju 2018 r.
Istnieją dwa główne motywy wersji C# 7.3. Jeden motyw oferuje funkcje, które umożliwiają, aby bezpieczny kod był tak wydajny jak kod niebezpieczny. Drugi motyw zawiera przyrostowe ulepszenia istniejących funkcji. W tej wersji dodano również nowe opcje kompilatora.
Następujące nowe funkcje obsługują motyw lepszej wydajności bezpiecznego kodu:
- Możesz uzyskać dostęp do stałych pól bez przypinania.
- Można ponownie przypisać
refzmienne lokalne. - Można używać inicjalizatorów w tablicach
stackalloc. - Można używać instrukcji
fixedz dowolnym typem, który obsługuje wzorzec. - Możesz użyć bardziej ogólnych ograniczeń.
Wprowadzono następujące ulepszenia istniejących funkcji:
- Możesz przetestować
==i!=za pomocą typów krotek. - Zmienne wyrażeń można używać w większej liczbie miejsc.
- Atrybuty można dołączyć do pola zapasowego automatycznie zaimplementowanych właściwości.
- Rozpoznawanie metod, gdy argumenty różnią się od
insiebie, zostało ulepszone. - Rozwiązanie przeciążenia ma teraz mniej niejednoznacznych przypadków.
Nowe opcje kompilatora to:
-
-publicsignaby włączyć podpisywanie zestawów przy użyciu oprogramowania Open Source Software (OSS). -
-pathmapw celu zapewnienia mapowania katalogów źródłowych.
C# w wersji 7.2
Wydany w listopadzie 2017 r.
Język C# 7.2 dodał kilka małych funkcji językowych:
- Inicjatory tablic
stackalloc. - Użyj
fixedinstrukcji z dowolnym typem, który obsługuje wzorzec. - Uzyskaj dostęp do stałych pól bez przypinania.
- Ponowne przypisywanie
refzmiennych lokalnych. - Zadeklaruj
readonly structtypy, aby wskazać, że struktura jest niezmienna i powinna zostać przekazana jakoinparametr do metod składowych. -
inDodaj modyfikator parametrów, aby określić, że argument jest przekazywany przez odwołanie, ale nie jest modyfikowany przez wywołaną metodę. - Użyj modyfikatora
ref readonlyprzy zwracaniu wartości przez metodę, aby wskazać, że metoda zwraca wartość przez odwołanie, ale nie pozwala na zapisywanie do tego obiektu. - Zadeklaruj
ref structtypy, aby wskazać, że typ struktury ma bezpośredni dostęp do pamięci zarządzanej i musi zawsze być przydzielany na stosie. - Użyj bardziej ogólnych ograniczeń.
-
Argumenty nazwane niebędące końcowymi:
- Argumenty pozycyjne mogą następować po nazwanych argumentach.
- Wiodące podkreślenia w literałach liczbowych:
- Literały liczbowe mogą teraz mieć wiodące podkreślenia przed wszelkimi drukowanymi cyframi.
-
private protectedmodyfikator dostępu:- Modyfikator
private protecteddostępu umożliwia dostęp do klas pochodnych w tym samym zestawie.
- Modyfikator
- Wyrażenia warunkowe
ref:- Wynik wyrażenia warunkowego (
?:) może teraz być odwołaniem.
- Wynik wyrażenia warunkowego (
C# w wersji 7.1
Wydany w sierpniu 2017 r.
Język C# rozpoczął wydawanie wydań punktów za pomocą języka C# 7.1. Ta wersja dodała element konfiguracji wyboru wersji języka, trzy nowe funkcje językowe i nowe zachowanie kompilatora.
Nowe funkcje językowe w tej wersji to:
-
asyncmetodaMain- Punkt wejścia dla aplikacji może mieć
asyncmodyfikator.
- Punkt wejścia dla aplikacji może mieć
-
defaultwyrażenia literałowe- Można użyć domyślnych wyrażeń literałów w wyrażeniach wartości domyślnych, gdy typ docelowy może być wywnioskowany.
- Wywnioskowane nazwy elementów krotki
- Nazwy elementów krotki można wywnioskować z inicjalizacji krotki w wielu przypadkach.
- Dopasowywanie wzorca dla parametrów typu ogólnego
- Można użyć wyrażeń dopasowania wzorca w zmiennych, których typ jest parametrem typu ogólnego.
Na koniec kompilator ma dwie opcje -refout i -refonly, które kontrolują generowanie zestawów odwołań.
C# w wersji 7.0
Wydany w marcu 2017 r.
Język C# w wersji 7.0 został wydany w wersji Visual Studio 2017. Ta wersja ma pewne rozwojowe i nowatorskie elementy w stylu C# 6.0. Oto niektóre nowe funkcje:
- Zmienne wychodzące
- Krotki i dekompozycja
- Dopasowywanie wzorców
- Funkcje lokalne
- Rozwinięte składowe z treścią wyrażeniową
- Zmienne lokalne ref
- Zwracanie odwołań
Dostępne są inne funkcje:
Wszystkie te funkcje oferują nowe funkcje dla deweloperów i możliwość pisania czystszego kodu niż kiedykolwiek. Uproszczenie deklaracji zmiennych do użycia ze słowem kluczowym out oraz umożliwienie zwracania wielu wartości za pomocą krotki. .NET Core jest teraz przeznaczony dla dowolnego systemu operacyjnego, z silnym ukierunkowaniem na chmurę i przenośność. Te nowe możliwości z pewnością zajmują myśli i czas projektantów języków, oprócz wymyślania nowych funkcji.
C# w wersji 6.0
Wydany w lipcu 2015 r.
Wersja 6.0 wydana w wersji Visual Studio 2015 wydała wiele mniejszych funkcji, które sprawiły, że programowanie w języku C# było bardziej wydajne. Oto niektóre z nich:
- Importy statyczne
- Filtry wyjątków
- Inicjatory właściwości automatycznych
- Składowe z treścią wyrażeniową
- Operator propagacji null
- Interpolacja ciągów
- nameof operator
Inne nowe funkcje to:
- Inicjatory indeksów
- Oczekiwanie na bloki catch/finally
- Wartości domyślne właściwości tylko do odczytu.
Jeśli przyjrzysz się tym funkcjom razem, zobaczysz interesujący wzorzec. W tej wersji język C# zaczął eliminować szablonowy kod, aby kod był bardziej zwięzły i czytelny. Więc dla fanów czystego, prostego kodu ta wersja językowa była ogromną wygraną.
Zrobili jedną inną rzecz wraz z tą wersją, choć nie jest to tradycyjna funkcja języka sama w sobie. Wydali Roslyn kompilator jako usługę. Kompilator języka C# jest teraz napisany w języku C#, a kompilator można używać w ramach wysiłków programistycznych.
C# w wersji 5.0
Wydany w sierpniu 2012 r.
C# w wersji 5.0 wydanej z Visual Studio 2012 r., była skoncentrowaną wersją języka. Prawie wszystkie wysiłki w tej wersji zostały włożone w inną przełomową koncepcję języka: async i await model do programowania asynchronicznego. Oto główna lista funkcji:
Atrybut informacji o wywołaniu umożliwia łatwe pobieranie informacji o kontekście, w którym działasz, bez uciekania się do mnóstwa standardowego kodu refleksji. Ma wiele zastosowań w zadaniach diagnostycznych i rejestrowania.
Ale async i await są prawdziwymi gwiazdami tej wersji. Kiedy te funkcje pojawiły się w 2012 roku, język C# ponownie zmienił zasady gry, integrując asynchroniczność jako natywny element języka.
C# w wersji 4.0
Wydany w kwietniu 2010 r.
W języku C# w wersji 4.0 wydanej z Visual Studio 2010 wprowadzono kilka interesujących nowych funkcji:
- Wiązanie dynamiczne
- Argumenty nazwane/opcjonalne
- Kowariancja i kontrawariancja generyczna
- Osadzone typy interop
Osadzone typy międzyoperacyjne złagodziły trudności związane z wdrażaniem zestawów międzyoperacyjnych COM dla Twojej aplikacji. Ogólna kowariancja i kontrawariancja zapewniają większą moc w korzystaniu z typów generycznych, ale są nieco akademickie i prawdopodobnie najbardziej doceniane przez autorów frameworków i bibliotek. Parametry nazwane i opcjonalne pozwalają wyeliminować wiele przeciążeń metod i zapewnić wygodę. Ale żadna z tych cech nie jest rewolucyjna pod względem zmiany paradygmatu.
Główną funkcją było wprowadzenie słowa kluczowego dynamic . Słowo dynamic kluczowe wprowadzone w języku C# w wersji 4.0 umożliwia zastępowanie kompilatora podczas wpisywania w czasie kompilacji. Używając dynamicznego słowa kluczowego, można tworzyć konstrukcje podobne do dynamicznie typiowanych języków, takich jak JavaScript. Możesz utworzyć element dynamic x = "a string", a następnie dodać do niego sześć, pozostawiając to środowisku uruchomieniowemu, aby zdecydowało, co powinno się wydarzyć dalej.
Powiązanie dynamiczne niesie ze sobą ryzyko błędów, ale także oferuje dużą elastyczność w używaniu języka.
C# w wersji 3.0
Wydany w listopadzie 2007 r.
Język C# w wersji 3.0 został wydany pod koniec 2007 roku wraz z Visual Studio 2008, choć pełen zakres funkcji językowych pojawił się w wersji 3.5 .NET Framework. Ta wersja oznaczała ważną zmianę wzrostu języka C#. Ustanowiono język C# jako naprawdę groźny język programowania. Przyjrzyjmy się niektórym głównym funkcjom w tej wersji:
- Właściwości implementowane automatycznie
- Typy anonimowe
- Wyrażenia zapytań
- Wyrażenia lambda
- Drzewa wyrażeń
- Metody rozszerzające
- Niejawnie typowane zmienne lokalne
- Metody częściowe
- Inicjatory obiektów i kolekcji
Z perspektywy czasu wiele z tych cech wydaje się zarówno nieuniknione, jak i nierozłączelne. Wszystkie pasują do siebie strategicznie. Główną atrakcją tej wersji języka C# było wyrażenie zapytania, znane również jako Language-Integrated Query (LINQ).
Bardziej zniuansowany widok analizuje drzewa wyrażeń, wyrażenia lambda i typy anonimowe jako podstawę, na której jest skonstruowany LINQ. Jednak w obu przypadkach język C# 3.0 przedstawił rewolucyjne pojęcie. Język C# 3.0 zaczął ułożyć podstawy przekształcania języka C# w hybrydowy język zorientowany na obiekt /funkcjonalny.
W szczególności można teraz pisać zapytania deklaratywne w stylu SQL, aby wykonywać między innymi operacje na kolekcjach. Zamiast pisać pętlę for , aby obliczyć średnią z listy liczb całkowitych, teraz można to zrobić tak samo jak list.Average(). Kombinacja wyrażeń zapytań i metod rozszerzeń sprawiła, że lista liczb całkowitych jest o wiele mądrzejsza.
C# w wersji 2.0
Wydany w listopadzie 2005 r.
Przyjrzyjmy się niektórym głównym funkcjom języka C# 2.0 wydanym w 2005 r., wraz z Visual Studio 2005 r.:
- Typy generyczne
- Typy częściowe
- Metody anonimowe
- Typy wartości dopuszczające wartość null
- Iteratory
- Kowariancja i kontrawariancja
Inne funkcje języka C# 2.0 dodały możliwości do istniejących funkcji:
- Uzyskiwanie/ustawianie oddzielnych ułatwień dostępu
- Konwersje grup metod (delegatów)
- Klasy statyczne
- Delegowanie wnioskowania
Podczas gdy język C# rozpoczął się jako ogólny język obiektowo-zorientowany (OO), język C# w wersji 2.0 zmienił się w pośpiechu. W przypadku typów ogólnych, typy i metody mogą działać na dowolnym typie, zachowując bezpieczeństwo typów. Na przykład posiadanie List<T> pozwala mieć List<string> lub List<int> i wykonywać operacje z zapewnieniem bezpieczeństwa typów na tych łańcuchach lub liczbach całkowitych podczas iteracji po nich. Używanie typów ogólnych jest lepsze niż tworzenie ListInt typu pochodzącego z ArrayList lub rzutowania z Object każdego działania.
Wprowadzono iteratory w języku C# w wersji 2.0. Krótko mówiąc, iteratory umożliwiają przeglądanie wszystkich elementów w List (lub innych typach wyliczanych) przy użyciu pętli foreach. Iteratory jako pierwszoklasowa część języka znacznie zwiększyły czytelność języka i zdolność ludzi do rozumowania o kodzie.
C# w wersji 1.2
Wydany w kwietniu 2003 r.
C# w wersji 1.2 dostarczanej z Visual Studio .NET 2003. Zawierał on kilka małych ulepszeń języka. Najbardziej godne uwagi jest to, że od tej wersji kod generowany przez pętlę foreach, wywoływaną na Dispose wtedy, gdy IEnumerator implementuje IEnumeratorIDisposable.
C# w wersji 1.0
Wydano w styczniu 2002 r.
Gdy wrócisz i spojrzysz, język C# w wersji 1.0 wydany z Visual Studio .NET 2002 r. wyglądał podobnie jak Java. Jako część swoich określonych celów projektowych dla ECMA, starał się być "prostym, nowoczesnym, zorientowanym na obiekty językiem ogólnego przeznaczenia". W tamtym czasie wygląd przypominający Javę oznaczał, że osiągnął te wczesne cele projektowe.
Ale jeśli spojrzysz wstecz na C# 1.0 teraz, poczujesz się trochę oszołomiony. Brakowało wbudowanych funkcji asynchronicznych i niektórych nowoczesnych funkcji związanych z typami ogólnymi, które bierzesz za pewnik. W rzeczywistości brakowało mu w ogóle typów ogólnych. A LINQ? Jeszcze nie jest dostępny. Wydanie tych dodatków zajmie kilka lat.
Język C# w wersji 1.0 wyglądał na pozbawiony funkcji w porównaniu z dzisiejszymi wersjami. Możesz skończyć pisząc rozwlekły kod. Ale jednak musisz zacząć gdzieś. Język C# w wersji 1.0 był realną alternatywą dla Java na platformie Windows.
Główne funkcje języka C# 1.0:
Artykułpierwotnie opublikowany na blogu NDepend, dzięki uprzejmości Erika Dietricha i Patricka Smacchii.